Quando a Justiça escolhe quem pode morrer
- 4 de fev.
- 3 min de leitura
Galdino, Orelha e a pedagogia cruel da impunidade

Escrevo como mulher indígena, como advogada e como alguém que já conhece o desfecho antes mesmo do último ato. O assassinato do cãozinho Orelha, cometido por jovens que agiram com crueldade gratuita, não é um fato isolado. Ele dialoga, de forma dolorosa e escancarada, com um passado que o Brasil insiste em não enfrentar: o assassinato do indígena Galdino Jesus dos Santos, queimado vivo em Brasília, em 1997, por cinco jovens ricos da alta sociedade.
O que une esses dois casos não é apenas a violência extrema. É a certeza da impunidade. É a convicção, por parte de quem mata, de que nada, ou quase nada, acontecerá depois.
Galdino era líder indígena do povo Pataxó Hã-Hã-Hãe. Dormia em uma parada de ônibus quando foi transformado em alvo de uma “brincadeira”. Os jovens foram a um posto, compraram gasolina, voltaram, despejaram o combustível sobre seu corpo e atearam fogo. Tudo foi feito com tempo, escolha e intenção. Ainda assim, no julgamento, os réus disseram que queriam apenas “dar um susto”. Afirmaram ter confundido um homem indígena com um mendigo, como se isso diminuísse a gravidade do crime, ou como se algumas vidas valessem menos desde o início.
Galdino morreu horas depois, com o corpo queimado quase por completo. O país se indignou. Protestos ocorreram. Discursos foram feitos. Mas, na prática, a Justiça brasileira ensinou uma lição perigosa: jovens brancos, ricos e bem relacionados podem matar, até de forma hedionda, e seguir a vida.
Condenados a 14 anos de prisão, os assassinos de Galdino receberam benefícios que nenhum preso comum teria. Banho quente, cortinas, posse da chave da cela. Poucos anos depois, vieram a progressão, o livramento condicional e, com o tempo, cargos públicos, estabilidade, carreiras consolidadas. Um deles chegou, inclusive, a ocupar cargo de chefia na Polícia Rodoviária Federal.
A mensagem foi clara: o sistema pune no papel, mas absolve na prática.
É impossível, diante disso, olhar para o caso do cãozinho Orelha e acreditar que o desfecho será diferente. A comoção existe, as redes sociais se revoltam, autoridades prometem rigor. Mas quem conhece o funcionamento real da Justiça sabe: quando os autores pertencem às camadas privilegiadas, a lei se curva, interpreta, flexibiliza, “humaniza” o agressor, enquanto desumaniza a vítima.
Hoje foi um cachorro. Ontem foi um indígena. Amanhã, quem será?
A crueldade não nasce do nada. Ela é cultivada por um Estado que escolhe quem merece proteção e quem pode ser descartado. Para povos indígenas, pessoas pobres, animais e todos aqueles vistos como “menos”, a Justiça costuma chegar tarde, ou não chegar.
Como advogada indígena, afirmo: não é falta de lei. Nunca foi. É falta de vontade política, é racismo estrutural, é elitismo judicial. É um sistema que se comove momentaneamente, mas se organiza para não punir de verdade.
No fundo, a indignação que sinto não vem apenas pelo que foi feito com Galdino, nem apenas pelo que foi feito com Orelha. Ela vem da certeza amarga de que o Brasil continua ensinando, geração após geração, que algumas violências são toleráveis, desde que cometidas pelas pessoas certas.
E enquanto essa lógica não for rompida, continuaremos enterrando vítimas e promovendo agressores.
Ate a próxima pauta.














de88.net mình thấy bạn bè nhắc vài lần nên cũng bấm vào coi thử cho biết. Mình không đọc kỹ nội dung hay ngồi tìm hiểu từng mục đâu, chủ yếu xem giao diện với cách họ sắp xếp thôi. Vào cái là thấy trang nhìn khá sáng và dễ thở, kiểu chia khu vực rõ ràng nên lướt xuống không bị rối. Cái mình thích nhất là thanh menu đặt chỗ dễ thấy, bấm qua lại mấy mục nhanh gọn, không phải mất công mò. Mấy khung thông tin cũng trình bày gọn theo hàng cột nên liếc cái là hiểu đang nói gì, không bị chữ chồng chữ. Nói chung trải nghiệm lướt thử khá nhẹ nhàng, và…
This page feels like it was made for people who just want the info without digging around. The text is broken up nicely, so you can skim and still catch the main idea, and nothing feels cluttered. I ended up clicking into Drift Boss halfway through, mostly because it was right there and the setup looked simple. The one-button thing really does make it easy to start, but it gets tense fast once you’re trying not to slip off the edge. I also noticed it doesn’t throw ads in your face, which makes the whole experience feel smoother. The “How to Play” section is easy to spot because it’s in a clean little block with clear headings.
kèo nhà cái mình thấy nhắc hoài nên cũng bấm vào xem thử cho biết, kiểu tò mò thôi chứ không phải dân ngồi canh kèo. Vào rồi mới để ý cái bảng kèo bóng đá trực tuyến của họ cập nhật theo trận trong ngày nhìn khá ổn, lướt nhanh vẫn nắm được vì chia cột rõ ràng. Mình thích nhất là cách họ để các mục cơ bản như kèo châu á với tài xỉu ngay trong cùng một dòng thông tin, khỏi phải chuyển tab hay bấm qua lại nhiều. Chữ số hiển thị gọn, không màu mè quá nên đỡ bị rối mắt khi xem trên điện thoại. Nhìn chung phần “cả trận” và “hiệp 1”…